Radioterapia coraz częściej zmierza w kierunku procedur prowadzonych pod kontrolą MR oraz adaptacyjnych. Lagendijk i wsp. (Nature Reviews Clinical Oncology, 2014) wykazują znaczenie integracji obrazowania i terapii.
W przyszłości materiały będą musiały być zarówno precyzyjne dozymetrycznie, jak i wysoce kompatybilne z technikami obrazowania, takimi jak TK czy MR. Powstawanie artefaktów lub niejasne wartości gęstości mogą utrudniać planowanie i weryfikację terapii oraz prowadzić do niepewności w obliczeniach dawki. Ta cecha zyskuje szczególne znaczenie w kontekście radioterapii adaptacyjnej, gdzie obrazowanie i leczenie są ze sobą coraz ściślej powiązane. Materiały bolusowe powinny zatem zapewniać stabilne i powtarzalne właściwości fizyczne przez cały okres leczenia. Jednocześnie coraz większą wagę przywiązuje się do takich aspektów jak higiena, możliwość ponownego użycia oraz przyjazne dla pacjenta zastosowanie. Patrząc w przyszłość radioterapii, widać, że materiały muszą być nie tylko funkcjonalne, ale również optymalnie integrować się z cyfrowymi, opartymi na obrazowaniu przepływami pracy.