Szczelina powietrzna między materiałem bolusowym a skórą to dobrze znany problem w radioterapii. Badania pokazują, że nawet niewielka szczelina powietrzna może zmniejszyć dawkę powierzchniową o 10–20% (np. Butson i wsp., 2000). Może to prowadzić do niedostatecznej dawki w obrębie objętości tarczowej i pogorszyć jakość leczenia.
BolusCare minimalizuje to ryzyko dzięki elastycznemu dopasowaniu do anatomii pacjenta, zapewniając równomierny kontakt bez szczelin powietrznych.
Ponadto szczeliny powietrzne mogą również wpływać na rozkład dawki w głębszych warstwach tkanki, zniekształcając tym samym planowaną geometrię leczenia. Ryzyko takich niejednorodności jest szczególnie podwyższone w anatomicznie skomplikowanych obszarach lub na nierównych powierzchniach skóry. Niewystarczające dopasowanie materiału bolusowego może ponadto prowadzić do wahań międzyfrakcyjnych, jeśli ułożenie pacjenta zmienia się nieznacznie każdego dnia. Ogranicza to powtarzalność leczenia i zmniejsza bezpieczeństwo terapeutyczne. Niezawodne unikanie szczelin powietrznych jest zatem kluczowym czynnikiem precyzyjnej i spójnej radioterapii.