Radioterapia coraz bardziej ewoluuje w kierunku technik adaptacyjnych sterowanych rezonansem magnetycznym. Lagendijk i wsp. (Nature Reviews Clinical Oncology, 2014) podkreślają znaczenie integracji obrazowania i terapii.

W przyszłości materiały muszą być zarówno precyzyjne pod względem dozymetrycznym, jak i wysoce kompatybilne z technikami obrazowania, takimi jak tomografia komputerowa (TK) czy rezonans magnetyczny (MRI). Powstawanie artefaktów lub niejasne wartości gęstości mogą komplikować planowanie i weryfikację terapii oraz prowadzić do niepewności w obliczaniu dawki. Ta właściwość jest szczególnie ważna w kontekście radioterapii adaptacyjnej, gdzie obrazowanie i leczenie są coraz bardziej ze sobą powiązane. Materiały bolusowe powinny zatem oferować stabilne i powtarzalne właściwości fizyczne przez cały czas trwania terapii. Jednocześnie coraz większy nacisk kładzie się na takie aspekty, jak higiena, możliwość ponownego użycia i łatwość stosowania dla pacjenta. Patrząc w przyszłość radioterapii, oczywiste jest, że materiały muszą być nie tylko funkcjonalne, ale także optymalnie zintegrowane z cyfrowymi i sterowanymi obrazowo procesami pracy.