In de toekomst moeten materialen zowel dosimetrisch nauwkeurig zijn als zeer compatibel met beeldvormingstechnieken zoals CT of MRI. Artefacten of onduidelijke dichtheidswaarden kunnen de planning en verificatie van de therapie bemoeilijken en leiden tot onzekerheden in de dosisberekening. Deze eigenschap wordt vooral belangrijk in het kader van adaptieve radiotherapie, aangezien beeldvorming en behandeling steeds meer met elkaar verweven raken.

Bolusmaterialen moeten daarom stabiele en reproduceerbare fysische eigenschappen bieden gedurende de volledige behandelperiode. Tegelijkertijd komen aspecten zoals hygiëne, herbruikbaarheid en patiëntvriendelijke toepassing steeds meer op de voorgrond. Met het oog op de toekomst van radiotherapie is het duidelijk dat materialen niet alleen functioneel moeten zijn, maar ook optimaal geïntegreerd moeten kunnen worden in digitale en beeldgestuurde workflows.