Przestrzeń powietrzna między materiałem bolusa a skórą jest dobrze znanym problemem w radioterapii. Badania pokazują, że nawet niewielka przestrzeń powietrzna może zmniejszyć dawkę powierzchniową o 10–20% (np. Butson i in., 2000). Może to prowadzić do niedodawkowania objętości docelowej i pogorszenia jakości leczenia.

BolusCare minimalizuje to ryzyko dzięki elastycznemu dopasowaniu do anatomii pacjenta i zapewnia równomierną aplikację bez przestrzeni powietrznej.

Ponadto przestrzenie powietrzne mogą również wpływać na rozkład dawki w głębszych warstwach tkanek, zakłócając tym samym planowaną geometrię zabiegu. Ryzyko wystąpienia takich niejednorodności jest szczególnie wysokie w obszarach o złożonej anatomii lub nierównej powierzchni skóry. Niedostateczne dopasowanie materiału bolusa może również prowadzić do wahań międzyfrakcyjnych, jeśli jego położenie zmienia się nieznacznie każdego dnia. Ogranicza to powtarzalność leczenia i zmniejsza bezpieczeństwo terapii. Dlatego też skuteczne unikanie szczelin powietrznych jest kluczowym czynnikiem precyzyjnej i spójnej radioterapii.